பிரார்த்தனை

என் பிரார்த்தனையில் 

உப்புக் கரித்தது 

என்றார் கடவுள் 

கண்ணீர் கலந்திருந்தது 

என்றேன் நான் 

ஒரு வரி போதும்

இறந்து போக 

எத்தனையோ தருணங்கள் 

இருக்கின்றன 

உயிர்த்தெழ 

ஒரு வரி போதும்

பயம் மேயும் ஆடு

பயம் மேயும் ஆடு 

என்ற வரியை 

அடுத்த வரியில் 

வந்த சிங்கம் 

அடித்துக் கொன்றது

தெரியவில்லை

குட்டிப்பூனைப் போல

கண்கள் மெல்ல

வெளியே வந்து

உடல் மேல் குதித்து

விளையாடுகிறது

எப்படிப் பார்க்கிறேன்

தெரியவில்லை

நான் கடவுளுடன் விளையாடுகிறேன்

நான் கடவுளுடன்

விளையாடுகிறேன்

கடவுள் பட்டாம்பூச்சியுடன்

விளையாடுகிறார்

பட்டாம்பூச்சி என்னுடன்

விளையாடுகிறது

சொல்கிறாள் மான்யா

அவள் சொற்களில் மயங்கி

கடவுளைப் பார்க்காமல்

விட்டு விட்டேன்

கடந்து போ

சில சொற்களை 

நகர்த்தி 

பல மைல் 

கடந்து போ என்றவர் 

தொலைதூரம் 

போயிருந்தார்

ஒரு பறவை

அந்தரத்தில் 

மிதக்கும் என்னை 

ஒரு பறவை 

தொட்டுத் தள்ளிவிட்டுப் 

போகப் பார்க்கிறது

வைக்கோல் கன்றுக்குட்டி

கண்களில் 

ஆச்சர்யம் குவித்து 

இந்த கன்றுக்குட்டிக்கு 

அம்மா யார் 

கேட்கிறாள் குழந்தை 

குழந்தையின் குரலில் 

உயிர் பெற்ற 

வைக்கோல் கன்றுக்குட்டி 

தன் தாயைத் தேடி 

ஓடுகிறது

பொம்மை

தற்கொலை செய்துகொண்டது போல்

தண்டவாளத்திற்குப் பக்கத்தில்

கிடக்கிறது பொம்மை

ஆடு மேய்க்கும் சிறுமி

ஓடி வந்து எடுத்துப் போக

மெல்ல உயிர் வருகிறது

பொம்மைக்கு

ஒரு பெண்

வலிக்கு கண்ணீரால்

மருந்து பூசிக்கொண்டிருந்த

ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன்

எதுவும் செய்ய முடியாமல்

மெளனமாய் பார்த்தேன்

புன்னகைத்தேன்

உன் புன்னகையும்

இப்போது என் புண்ணுக்கு

மருந்தாகி விட்டது

எனச்சொல்லி சிரித்தாள்

கண்ணீரின் உப்பு

காலை ஒளி பூக்க

கண்ணாடியை

சரி செய்து

தேநீர் அருந்தியபடி

செய்தித்தாள் வாசிப்பவர்

விபத்து

பாலியல் வன்முறை

கொலை

தற்கொலை

குழந்தை மரணம் என

பக்கங்களை

கடந்து போகிறார்

கடைசி சொட்டுத் தேநீரில்

கண்ணீரின் உப்பு

கரிக்கிறது

ஒரு சித்திரம்

அந்த மின்விசிறி

அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்

அதை ஒரு

தொங்கும் கவிதையைப் போல ரசிப்பாள்

சுழலும் ஓவியம் போல பார்ப்பாள்

அது தரும் காற்று

தன்னோடு பேசுவது போல உணர்வாள்

பெஞ்ச் மேல் ஏறி நின்று

குதிகால் தூக்கி

எட்டிப் பிடிக்கும் குழந்தையைப் போல

அதை அழகாய் துடைப்பாள்

அப்போது ஒரு பாடலை முணுமுணுப்பாள்

குளிர் காலத்தில்

மின் விசிறி ஓய்வெடுக்கும்

ஓடாத அதன் மெளனம்

அவளை நிம்மதி

இழக்கச் செய்யும்

ஒரு முறை பழுதடைய

உடனே போன் செய்து

எலக்ட்ரீஷியனை

வர வைத்து

சரி செய்து

ஓடியவுடன்

முகம் துடைத்து

பெருமூச்சு விட்டாள்

கனவில் வரும் அம்மாவின்

கை விசிறி போல

இதன் மீதும்

அவளுக்குப் பிரியம் அதிகம்

மின்விசிறிப் பற்றி

சின்ன சின்ன கவிதைகளை

எழுதி வைத்திருக்கிறாள்

உன் காற்றைப் போல

நானும் மறைந்து போவேன்

என்ற வரியை

ஆழமாய் முணுமுணுத்தபடியே

ஒரு மழை இரவில்

அந்த மின்விசிறியில்

தொங்கிப் போனாள்

சொற்கள்

சொற்கள்
பாதையானதா
வாக்கியமானதா
வாக்கியத்திடம் கேட்டேன்
பாதை என்றது
பாதையிடம்  கேட்டேன்
வாக்கியம் என்றது 

சாய்ந்திருக்கும் சைக்கிள்

சுவரில்

சாய்ந்திருக்கும் சைக்கிள்

ஓவியம் போலிருக்கிறது

விட்டவர் வந்து

எடுத்துப் போக

எனக்கும் சுவருக்கும்

தேவைப்படுகிறது

வேறொரு ஓவியம்

இந்த அறையில்

இந்த அறையில் 

நீங்கள் என்னோடு 

பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் 

ஆனாலும் ஒளிந்திருந்து 

வேறு எதையோ 

கேட்கவும் பார்க்கிறீர்கள்

சாம்பல்

மின் மயானத்தின் 

வெளியே 

காத்திருந்த போது 

என் உள்ளங்கையில் 

கொதித்து அடங்கியது

என் சாம்பல்

பொய்கள்

கதவடைக்கப்பட்ட அறையில் 

எல்லா நாற்காலிகளிலும் 

பொய்கள் அமர்ந்திருந்தன 

நின்றிருக்க விரும்பாமல் 

சாவி துவாரத்தின் வழியே 

உண்மை வெளியேறியது

பெரு வனம்

மகா கற்பனையில் 

ஒரு பெரு வனத்தை 

உருவாக்குகிறீர்கள் 

துளி ஒளி கூட 

விழாத வனம் அது 

அதனுள் போகிறீர்கள் 

ஏதாவது விலங்குகளால் 

வேட்டையாடப்படுவோம் 

என்று பயப்படுகிறீர்கள் 

பெயர் தெரியாத 

விலங்கொன்று அடிக்க 

இறந்து போகிறீர்கள் 

விழித்திருப்பவன்

விழித்திருப்பவன்

இரவை ஒரு

சிகிரெட்டைப் போல

பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்

என்ற வரியை

நள்ளிரவில் தொடங்குகிறேன்

விடியலைக் கீறி

வெளிவரப் பார்க்கின்றன

மற்ற வரிகள்

உள்ளே என்ன நடக்கிறது

உள்ளே என்ன நடக்கிறது

என்ற வரியை

வைத்துக் கொண்டு

நீண்ட நேரமாக

வெளியில் இருக்கிறேன்

உள்ளே செல்ல முடியாமல்