சொல்

என் தனிமைக்கு 
வண்ணம் பூசுகிறாய் 
எப்போது வந்தாய் 
சொல்

சிறு முத்தம்

அன்பின் சொல்லெடுத்து 

வீசும் உன் கண்களுக்குத் 

தர வேண்டும் 

சிறு முத்தம்

நாம் சந்திக்கும் போது

ஒரே கவிதையை 

அந்த முனையிலிருந்து நீயும் 

இந்த முனையிலிருந்து நானும் 

எழுதி வருகிறோம் 

நாம் சந்திக்கும் போது 

கவிதை முடிந்து விடும்

அனுபவ சித்தனின் குறிப்புகள்

982-

எனக்குள்ளிருந்து 

என்னை 

விரட்டுபவனிடமிருந்து 

தப்பிப்பதெப்படி

983-

ஞானக்காட்டில்  

தொலைந்திட வேண்டும் 

மௌனக்கூட்டில் 

அடைந்திட வேண்டும்

984-

மெளனம் தியானிக்கும்.

நான் அமைதியாய் 

பார்த்தபடி

985-

உங்கள் மன்னிப்பின் மீது 

என் குற்றங்கள் 

முளைத்துக் கிடக்கின்றன

986-.

எழுதிய வரியும் 

எழுத நினைத்த வரியும் 

வேறு வேறா 

ஒன்றா

987-

சிறை 
அழகான சிறை 
எனும் போது 
விரிவு கொள்கிறது

988-

குகைக்குள் பயணிக்கும் 

இருள் 

பயமற்று

989-

காட்சி முடிகிறது

கடைசியில் வரும் 

மற்றும் பலரில் 

என் பெயரும் 

இருப்பது புரிகிறது

990-

யாரது

இரவை உலுக்குவது 

என் மீதும் 

கனவுகள் கொட்டுகிறது

தலையனை அடியில்

அவள் தன் தலையனை அடியில்

 அவனுக்குத் தெரியாமல் 

ஒரு கனவைப் பதுக்கி வைத்தாள்

அவன் தன் தலையனை அடியில்

அவளுக்குத் தெரியாமல் 

ஒரு காதலை ஒளித்து வைத்தான்

அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த 

அவர்களுக்குக் கேட்காமல் 

பேசிக் கொண்டிருந்தன 

கனவும் காதலும் 

ரகசியமாய்

இருந்தது

என் குரல்

பதிவு செய்யப்பட்ட 

ஒலி நாடாவில் 

இடைஇடையே 

அருகில் வசிக்கும் 

புறாக்களின் சத்தம் 

கேட்டபடி இருந்தது

திரும்பத் திரும்பக் கேட்க 

வரிகளுக்கிடையே

புறாக்கள் வந்து 

வசிப்பது போலவும் இருந்தது

மீன்-நான்

மீன் போல 

நீந்தும் என்னை 

மீன் என்று 

சொல்கிறது மீன் 

நான் என்று 

சொல்கிறேன் நான் 

பறவையின் கண்கள்

பறவையின் கோணத்திலிருந்து பார்க்க 

மலை கீழே இருக்கிறது 

என் கோணத்திலிருந்து பார்க்க 

மலை மேலே இருக்கிறது

என்றாலும் எனக்குண்டு

பறவையின் கண்கள் 

எங்கிருந்து

எங்கிருந்து
கேள்விகளை எடுக்கிறீர்கள்
பதில்களிலிருந்து

எங்கிருந்து
பதில்களை  எடுக்கிறீர்கள்
கேள்விகளிலிருந்து

கடலின் காது

   அலையிடம் கேட்டேன் 

நான் பேசுவதை

   கடலிடம் சொல்வாயா 

என் அறியாமையை 

நனைத்த அலை 

சொன்னது

நான் கடலின் காது 

நீ பேசுவது 

கேட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கும்

ஒரே வரி

ஒரே வரியைப் 

படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

அது வேறு வேறு வரிகளாக 

நீண்டு கொண்டிருக்க 

படிப்பது முடிந்தபாடில்லை 

குழந்தையின் பூந்தோட்டம்

குழந்தை வரைந்தாள் 

பூந்தோட்டம் 

அசலாய் 

அப்படியே 

பட்டாம்பூச்சி வந்து 

ஏமார்ந்து போகும்படி 

உற்று கவனித்தால் 

வாசனை நாசி தட்டும்

வண்ணம் விதைத்து 

வளர்ந்த தோட்டம்

அவளிடம் மெல்லக் கேட்டேன்

உன் தோட்டத்திற்கு 

இரவு காவலிருக்கலாமா

கண்கள் மலரச் சொன்னாள் 

உங்களை வரைந்து வேண்டுமானல் 

காவலுக்கு வைக்கலாம் 

அப்படியே முடியாது

பெருமிதத்தில்

குளிரைப் போர்த்திக்கொண்டு

உறங்கும் பாட்டி 

அதிகாலையில் 

இறந்திருக்கக்கூடும் என்ற 

வரியோடு 

நடுக்கத்துடன் 

தெரு முனை அடைகிறேன் 

கைகளுக்குள் 

குழந்தையைப் போல 

தேநீரைப் பற்றிக் கொண்டு

ஊதி ஊதி குடிக்கிறாள் பாட்டி

என் வரிகளையும் எமனையும் 

எட்டி உதைத்த பெருமிதத்தில்

கனவில் பெய்த மழை

கனவில் பெய்த மழை 

கல்லறையை நனைத்தது 

கல்லறையில் 

உறங்கிய நான் 

புரண்டு படுத்தேன்

மீன்

தூண்டிலைத் தூக்கி 

எறிகிறேன்

நடந்து வந்து 

நன்றி சொல்லிவிட்டுப் 

போகிறது ஒரு மீன்

மரக்குதிரை

மேஜை மேலிருக்கும் 

மரக்குதிரை 

நாளும் தன் இடங்களை 

மாற்றிக் கொண்டே இருக்கிறது

ஓட்டத்தின் 

குளம்படிச் சத்தம் 

வீடு முழுதும் 

எதிரொலித்து 

வெளியேயும் பறக்கிறது

மறுபடியும் 

அது மேஜை வந்து 

சேரும் போது 

மரமாக 

மாற்றி விட வேண்டும்

அசைவு

பால்கனியில் 

கம்பிகளுக்கிடையே

சிறைப்பட்டச் சித்திரம் போல்

அமர்ந்திருக்கும் பெரியவர் 

தன் கையசைவின் வழியே 

என்னோடு நடந்து வருகிறார் 

அசைவு மறையும் வரை 

அதை உணர முடிகிறது

ரகசியம்

என் ரகசியம் 

அறிந்த நீ 

வேறு யாரிடமும் 

சொல்லி விடுவாயா 

உன்னை நான் 

கொன்று விடுவேனா 

பயமாக இருக்கிறது 

எனக்கு

மழை

எல்லா மழையும்
என் மழைதான் என்கிறான்
குட்டிப்பையன்
சத்தமாக

பெய்யாத மழையும்
என் மழைதான் என்கிறாள்
குட்டிப்பெண்
சந்தோஷமாக

கடல்

நேற்று விட்டு வந்த என்னைத் 

தாலாட்டிக் கொண்டிருந்தது 

இன்று பார்த்த கடல்