கடலின் காது

   அலையிடம் கேட்டேன் 

நான் பேசுவதை

   கடலிடம் சொல்வாயா 

என் அறியாமையை 

நனைத்த அலை 

சொன்னது

நான் கடலின் காது 

நீ பேசுவது 

கேட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கும்

ஒரே வரி

ஒரே வரியைப் 

படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

அது வேறு வேறு வரிகளாக 

நீண்டு கொண்டிருக்க 

படிப்பது முடிந்தபாடில்லை 

குழந்தையின் பூந்தோட்டம்

குழந்தை வரைந்தாள் 

பூந்தோட்டம் 

அசலாய் 

அப்படியே 

பட்டாம்பூச்சி வந்து 

ஏமார்ந்து போகும்படி 

உற்று கவனித்தால் 

வாசனை நாசி தட்டும்

வண்ணம் விதைத்து 

வளர்ந்த தோட்டம்

அவளிடம் மெல்லக் கேட்டேன்

உன் தோட்டத்திற்கு 

இரவு காவலிருக்கலாமா

கண்கள் மலரச் சொன்னாள் 

உங்களை வரைந்து வேண்டுமானல் 

காவலுக்கு வைக்கலாம் 

அப்படியே முடியாது

பெருமிதத்தில்

குளிரைப் போர்த்திக்கொண்டு

உறங்கும் பாட்டி 

அதிகாலையில் 

இறந்திருக்கக்கூடும் என்ற 

வரியோடு 

நடுக்கத்துடன் 

தெரு முனை அடைகிறேன் 

கைகளுக்குள் 

குழந்தையைப் போல 

தேநீரைப் பற்றிக் கொண்டு

ஊதி ஊதி குடிக்கிறாள் பாட்டி

என் வரிகளையும் எமனையும் 

எட்டி உதைத்த பெருமிதத்தில்

கனவில் பெய்த மழை

கனவில் பெய்த மழை 

கல்லறையை நனைத்தது 

கல்லறையில் 

உறங்கிய நான் 

புரண்டு படுத்தேன்

மீன்

தூண்டிலைத் தூக்கி 

எறிகிறேன்

நடந்து வந்து 

நன்றி சொல்லிவிட்டுப் 

போகிறது ஒரு மீன்

மரக்குதிரை

மேஜை மேலிருக்கும் 

மரக்குதிரை 

நாளும் தன் இடங்களை 

மாற்றிக் கொண்டே இருக்கிறது

ஓட்டத்தின் 

குளம்படிச் சத்தம் 

வீடு முழுதும் 

எதிரொலித்து 

வெளியேயும் பறக்கிறது

மறுபடியும் 

அது மேஜை வந்து 

சேரும் போது 

மரமாக 

மாற்றி விட வேண்டும்

அசைவு

பால்கனியில் 

கம்பிகளுக்கிடையே

சிறைப்பட்டச் சித்திரம் போல்

அமர்ந்திருக்கும் பெரியவர் 

தன் கையசைவின் வழியே 

என்னோடு நடந்து வருகிறார் 

அசைவு மறையும் வரை 

அதை உணர முடிகிறது

ரகசியம்

என் ரகசியம் 

அறிந்த நீ 

வேறு யாரிடமும் 

சொல்லி விடுவாயா 

உன்னை நான் 

கொன்று விடுவேனா 

பயமாக இருக்கிறது 

எனக்கு

மழை

எல்லா மழையும்
என் மழைதான் என்கிறான்
குட்டிப்பையன்
சத்தமாக

பெய்யாத மழையும்
என் மழைதான் என்கிறாள்
குட்டிப்பெண்
சந்தோஷமாக

கடல்

நேற்று விட்டு வந்த என்னைத் 

தாலாட்டிக் கொண்டிருந்தது 

இன்று பார்த்த கடல்

அசைவு

வானத்தின் கீழே 

சிறு பறவையாகி மறைகிறது 

உன் கைக்குட்டை அசைவு

சேர்த்து

நாவில் ஊறிய 

பொய்களைத் துப்பினேன் 

எச்சிலோடு சேர்த்து

வரைதல்

என்னை வரைய 

வண்ணம் தேவையில்லை 

கண்ணீர் போதும் 

நான் பார்த்தது

குழந்தைக் கேட்டாள் 

நீங்கள் பார்த்த 

வானவில் போல் 

இருந்ததா 

நான் வரைந்தது

புன்னகைத்து 

அவள் கன்னம் தடவிச் 

சொன்னேன் 

நீ வரைந்த 

வானவில் போன்றிருந்தது 

நான் பார்த்தது

பொம்மை சிங்கம்

மேஜை மேல் 

பொம்மை சிங்கம் 

வனத்தின் வனப்புடன் 

அசைவற்று 

இருக்கும் என்னை 

கூர்ந்து பார்க்கிறது 

என் இந்தக்

கல் நிலை 

தொடருமானால் 

பெருங்கோபம் கொண்டு 

பாய்ந்து வந்து 

என்னைத் தின்று விடலாம் 

ஒரு நாள்

அவ்வளவுதான்

யாருக்கு இதை 

சொல்ல நினைக்கிறீர்கள் 

யாருக்குமில்லை 

எனக்குமில்லை 

சொல்ல நினைக்கிறேன் 

அவ்வளவுதான்

சுடர் போல

விளக்கை 

ஊதி அணைத்த குழந்தை 

இருளில் நடக்கிறது 

சுடர் போல

மலர்ந்தும் உதிர்ந்தும்

மலர்தல் உண்மை 

உதிர்தல் உன்னதம்

இந்த வரிகளைத் 

தந்து விட்டுப் போனவரைத் 

தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன் 

மலர்ந்தும்

உதிர்ந்தும்

வரியின்அடியில்

இந்த வரியின்அடியில் 
ஓடுகிறது நதி 

இந்த வரியின் மேல் 

விரிகிறது மலை 

மலை உச்சியிலிருந்து 

நதியின் ஆழத்தில் 

குதிக்கிறேன் 

வேறு வரிகளோடு 

வெளி வர