போ

அவகாசம் கேள்

தள்ளிப் போடு
காலம் கடத்து
கத்திப் பேசு
குழப்பு
மயக்கம் கொள்
மந்தமாக இரு
அடிமைகளை உன் பாட்டுக்கு ஆட விடு
விக்கல் வருது பார்
நீயே நீர் குடி
விவசாயிகளின் தற்கொலைப்பட்டியலைப் பிரி
உரக்கப்படி
உடல் அதிர்வு இருக்கட்டும்
கண்ணீர் விடு
கள்ள மெளனம் விடாதே
மேடை அபகரி
வேடங்கள் போடு
நடி
உளறு
உணர்ச்சிவசப்படு
உன் வசதிக்கு வளை
அழுத்தம் கொடு
வீக்கம் மறை
ஊடக வெளிச்சத்தில் உருகு
வசனங்களை மாற்றிக்கொண்டே இரு
விடாமல் அரசியல் செய்
மக்கள் மனதிலிருந்து அழிந்து போ

ஜூனியர் விகடன்(8.4.2018) இதழில் வெளியானது. 

இரண்டிலும்

ஆழ்ந்த மௌனத்தில்
தியானம் இருந்தது

ஆழ்ந்த தியானத்தில்
மௌனம் இருந்தது

இரண்டிலும்
நானில்லை

நீங்கள் பிறந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்

இந்தக் கவிதையை

எழுதும் போது

நான் இறந்துகொண்டிருக்கிறேன்

இந்தக் கவிதையை

படிக்கும் போது

நீங்கள் பிறந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்

அப்பா சொல்லுவார்

அப்பா சொல்லுவார்

உன் எழுத்தில்

ஈரம் இருக்கிறது

நான் சொல்லுவேன்

அது நீங்கள் தந்தது

துளிக்கண்ணீரைத்

துடைத்துக்கொண்டு

மெளனத்துள் மூழ்கிப் போவோம்

கைதி எண் 616

சிறைக்கம்பிகளுக்கு
அருகில் போய்
கம்பியைத் தட்டிப்பார்த்து
ஒரு துண்டு வெட்டியெடுத்து
துளைகளிட்டு
புல்லாங்குழலாக்கி
வாசிக்கத் தொடங்கினான்

      

முடியாத கதை

அம்மா குழந்தைக்கு
கதை சொன்னபோது
முதல் குண்டு வெடித்தது

கதை பாதியிலிருந்தபோது
இரண்டாவது குண்டு வெடித்தது

அவர்களோடு
முடியாத கதையும் இறந்து கிடந்தது

ரயில்

எல்லோரும்
அவரவர் உலகத்தில்

புல்லாங்குழல்
வாசிக்கும் சிறுவன்

கேட்டபடி
போகும் ரயில் 

பாடப்போகிறேன்

மனம் பிசையும்
சொற்களை வைத்துக்கொண்டு
என்ன செய்யப்போகிறாய்

ஒரு துயரமான பாடலை
பாடப்போகிறேன்

வானத்திற்கு...

பொத்தான் மாற்றிப்போட்டு

கிழிந்த சட்டைக்குள்ளிருந்த சிறுவன்

ஒரு பட்டம் வேணும் என்றான்

அந்த வானத்திற்கு

வாங்கிக்கொடுத்தேன்

கூடவே உணவையும்

குழந்தையும் நானும்

குழந்தையும் நானும்
ஓர் உரையாடல்

உன் தொப்பிக்குள்
என்ன இருக்கிறது

குட்டி உலகம்

உங்கள் தொப்பிக்குள்
என்ன இருக்கிறது

குட்டி உலகத்துடன் பேச‌
கொஞ்சம் சொற்கள்

 

வழிப்போக்கன்

யாரும் கவனிக்காத
வழிப்போக்கனை
பாதை கவனித்து
அழைத்துப் போகிறது

யாரோ ஒருவன்

நள்ளிரவை
எழுப்பியபடியே
சாலையில்
யாரோ ஒருவன்
என் குரலில்
பாடிப்போகிறான்

ஏதோ ஒரு கோணத்தில்

எல்லாக் கோணங்களிலும்
பொய்யாகத் தெரியும் என்னை
ஏதோ ஒரு கோணத்தில்
உண்மையாகப் பாக்கிறேன் என
நீங்கள் சொல்வது
கடைந்தெடுத்த பொய்

நினைவில் சொற்கள்

நினைவில் சொற்கள் 

சேர்ந்துவிட்டன 

மறதி வந்து 

களவாடுவதற்குள் 

எழுதிவிட வேண்டும் 

பறவையைப் போல‌

தண்டவாளங்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வதில்லை 

என்று அவன் எழுதிய வரியின் மேல் 

சத்தமிட்டுப்போகிறது ரயில் 

அவன் வேகமாகக் கீழிறங்கி 

ரயிலுக்குக் கையசைக்கிறான் 

மேலெழும்பிப்போகிறது காகிதம் 

பறவையைப் போல‌

       

இடையில்

பொய்களின் தொடர்ச்சியாக‌
எல்லோரும் தெரிகிறார்கள்

உண்மையின் நீட்சியாக‌
ஒருவரும் இல்லை என்றார்

நீங்கள் எந்த வரியில்
இருக்கிறீர்கள் என்றேன்

இரண்டு வரிகளுக்கும்
இடையில் என்றார்

நினைவில்

துரிதமாக‌
சுயமைத்துனம்
செய்துகொள்பவனின்
நினைவில்
நிதானமாக‌
ஒரு பெண்
சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்

உயிர்த்தெழுவேன்

எழுத்தில்
புதைந்து கிடக்கிறேன்
நீங்கள் படிக்கும்போது
உயிர்த்தெழுவேன்

இந்த வரிகளில்

கையிலிருந்து
உருண்டுபோய்
கார் சக்கரத்தில்
நசுங்கிவிட்டது
புல்லாங்குழல்
நான் கேட்பதெல்லாம்
வலியை
கொஞ்சம் இசையை

நானும்

எல்லோரும் போய்விட்டார்கள்
தனிமையும் போய்விட்டது
நானும் போய்விடுவேனோ என்று
பதட்டமாக இருக்கிறது